Everest Yayınları Everest Yayınları Bir Hayat Bir Hayata Değer + Son Oyun + Okuma Sticker'Ları

Bir Hayat Bir Hayata Değer --- Bir Hayat Bir Hayata Değer Büyük eserler yaratmış olanların ve uzaktan küçücük gözüken dünyalarında derin sarsıntılar yaşayan sıradan kadınların aşkları ve acıları var bu kitapta.; Bu kitabı okuduğunuzda sadece sanat ve bilim dünyasının görünmeyen yüzünü değil, kendinizden bile sakladığınız duyguları bulacaksınız.; Beethoven tek bir kadını çok sevdi hayatında.; Ona mektuplar yazdı, onun için besteler yaptı.; Adını hiç kimseye söylemedi.; Kimse bilmedi onun sevdiği kadının adını.; Juan Ramon Jimenez, karısı Zenobia’ya âşıktı.; Karısı hastalandı, ölüm döşeğine düştü.; Nobel Edebiyat Ödülü’nü aldığını, sırf Zenobia ölmeden öğrenebilsin diye Nobel Komitesi zamanından önce açıkladı.; Zenobia öldü sonra.; Jimenez bir daha tek satır yazmadı.; Oğul Alexander Dumas, pahalı bir fahişeye âşık olmuştu.; Aslında bütün Paris bu veremli genç kadının peşindeydi.; O kadın ise sadece Lizst’i sevdi.; Onu terk eden tek erkek de Lizst oldu.; Oğul Dumas, sevdiği kadın ölünce Kamelyalı Kadın’ı yazdı.; Verebileceği en büyük armağanı verdi ona.; Dünyanın en ünlü mimarlarından Louis Kahn, bencil ve çirkin bir erkekti.; Bir tren istasyonunun tuvaletinde 74 yaşında ölü bulunduğunda, arkasında kendisine âşık üç kadın bıraktı.; Oğlu, babası gibi birisini onların neden sevdiklerini merak edip o kadınları tek tek dolaştı.; Son Oyun --- Son Oyun Daha orada, o anda onun en tehlikeli yanının, istediği anda şefkat uyandırabilmesi olduğunu anlamıştım.; Tanrı, hep aynı emri verdi, “Şehvetten sakının,” bu emre uyamadık, çelişkilerden hoşlanan Tanrı kendi emriyle bile çatışacak kadar güçlü bir şehvet duygusu vermişti hepimize, bu zavallı kullarından o görkemli yaratıcılığının ürünü olan şehvetle dövüşmesini istemişti, kim Tanrı’nın yarattıklarıyla baş edebilir ki, hiçbirimiz edemedik, en masumlarımız bile rüyalarında günaha bulaştı, emre uyamadık ama şehvete karşı dikkatli olmayı, şehvetle boğuşmayı, onu bastırmak için uğraşmayı, ondan kaçmaya çalışmayı öğrendik, yenilsek de zayıf bir kalkanımız, ince bir zırhımız oldu.; Şefkat öyle değildi.; Tanrı şehvetin yolunu kapatırken şefkatin yolunu sonuna kadar açmıştı, kimse şefkatin yolunda yürürken tedirgin olmaz, kuşku duymaz, kaçması gerektiğini düşünmezdi.; Yüzündeki gizli gülümsemesinden anlaşıldığı gibi o bunu içgüdüleriyle sezmiş, Tanrı’nın yasakladığı topraklara girmek için tanrı’nın şefkatini bir “Truva atı” gibi kullanmayı öğrenmişti, her erkek kapılarını açıp o atı gönül rahatlığıyla içeri alıyordu.; Tanrı’nın söylemeye vakit bulamadığını söylemek bana düşecekti, “Güzel kadınların uyandırdığı şefkatten korkun.; ”